Գաճաճ ծառը (պատմվածք)

Աշխարհի վրա մի փոքրիկ երկիր կա, զարմանալի երկիր է դա: Ժամանակին այն համարվում էր դրախտավայր, բայց եկավ մի օր, երբ թունավոր սերմ գցեցին այս երկրի մեջ: Այդ սերմը օրեցօր ծծելով երկրի ողջ կենսական ուժը, արմատ գցեց և դարձավ ծառ: Դա սովորական ծառ չէր, այն դեմք ուներ, որը հինգ-տասը տարին մեկ փոխում էր՝ ինչպես օձն իր […]


Բախտիկյանը (պատմվածք)

Կեսգիշեր էր, երբ Գագիկը գլխիկոր դուրս եկավ խաղատնից: Այդ պահից նա անտուն էր: Քիչ առաջ իր հայրական բնակարանը թողեց խաղատանը, ու դուրս եկավ: Երեք օր ժամանակ ուներ տունը ազատելու համար: Դժվար էր հավատալ կատարվածին: Ոտքերը հազիվ քարշ տալով, նա ծանր քայլում էր փողոցով, թվում էր ջրի միջով է քայլում: Իսկ ամեն ինչ սկսվել էր շատ […]


Բալը (Էսսե)

Այդ տարի ես արդեն մանկապարտեզի նախադպրոցական խմբում էի: Աշնանը պետք է առաջին դասարան գնայի: Մեր մանկապարտեզի բակում բալենիներ կային՝ ճյուղերը կախ գեղեցիկ ծառեր էին: Ամռան կեսին, երբ բալը հասնում էր, դայակները հավաքում էին այն և խոհարարը մեզ համար համեղ կոմպոտ էր պատրաստում: Բայց կրկնակի համեղ էր բալը, երբ ինքդ էիր ծառից քաղում: Անտարբեր անցնելը ուղղակի […]


Ի՜նչ արած, մենք Աստված չենք… (Պատմվածք)

Գուրգեն Աշոտիչը գրեթե ողջ գիշեր չէր քնել, անհամբեր էր, սպասում էր,թե երբ է լույսը բացվելու, որ որդուն հանձնի քսանամյակի կապակցությամբ գնած նվերը: Նա Երևանի լավագույն վիրաբույժներից էր: Երեսունութ տարվա աշխատանքային փորձ ուներ: Ինչեր ասես որ չէր տեսել այս տարիների ընթացքում: Քանի- քանի կյանքեր էր փրկել, երախտիքի խոսքեր լսել: Տեսել էր նաև մահեր: Նրա վրա ծանր […]


Դատարկություն

Նստած եմ անշարժ ու նայում եմ առաստաղի ինչ-որ կետին: Անցավ մի ժամ: Ոչինչ չի փոխվում: Կրկնվում է ժամն այդ խորհրդավոր.նորից լուռ անշարժություն: Երրորդ ժամն էլ անցավ: Անթարթ է հայացքս ու ոչինչ չասող… Զարմացած է ժամանակը: Գալիս է, փութկոտ անցնում իմ կողքով, իսկ ես նրան նույնիսկ չեմ էլ նկատում, այնինչ շուրջբոլորս մարդիկ քաոսային իրարանցման մեջ են, […]


31-ն էր օգոստոսի…

Վերջին օրն էր ամռան, դարձավ միակը, գրվեց ծառուղու հին ու մոռացված նստարանին, ու նստարանն այն գունատ արձանագրեց իր ծածուկ հուշատախտակին` <<31-ը օգոստոսի>>: 31-ն էր օգոստոսի… Տաքուկ էր օդը, երկինքը` մաքուր, քամին հեզիկ խաղում էր նրա ոսկեծամ գանգուրների հետ, դրանց մեջ հյուսում հավատի թելեր ու քանդում վախի կապերը պիրկ: Օդը բուրում էր նրանց բարությամբ, ու կծկված […]


No Picture

Այն ինչ լինելու է կլինի…

Անկախ ամեն ինչից բոլորս էլ ունենք երազանքներ, նպատակներ, ապագայի պլանավորած գործողություններ, սակայն ամեն անգամ մեր ցանկությունները հայտնելուց վերջում ավելացնում ենք այն, ինչ լինելու է կլինի և մենք անզոր ենք ինչ-որ բան փոխել: Կյանքը ինքն իրենով հանելուկ է, որը շատ դժվար է լուծել և բացահայտել: Տիրոջ գործերը անքննելի են: Ես հավատում եմ, որ կատարվում է միայն […]


Հպարտ եմ մեր զինվորներով

Այսօր մենք հանգիստ գլուխներս դնում ենք բարձին, որովհետև գիտենք,որ այնտեղ` սահմանում կան մարդիկ,որոնք իրենց կյանքի գնով պաշտպանում են մեր կյանքը: Զինվոր լինելը հպարտություն է: Հպարտալու առիթ է տալիս այն,որ Հայաստանում կան զինվորներ, որոնց համար իրենց սեփական անձը այնքան էլ մեծ նշանակություն չունի և ավելի կարևոր է հարազատ մարդու, հայրենակցի կյանքը: Գիտեմ,որ հեռվում, հեռու ծնողներից, հեռու […]


No Picture

«Պահանջում եմ,որ ինձ գովեն ու սիրո դիմաց սեր վճարեն…»

Ժամանակը անողոքաբար փոխում է մարդկանց` դարձնելով ավելի դիմացկուն կյանքի հարվածներին,բայց միևնույն ժամանակ` սառը և անտարբեր։ ժամանակը,կյանքը,մարդիկ ինքնաբերաբար դարձնում են մեզ այն, ում մենք մի ժամանակ քննադատում էինք, ում երբեք մեր մտքերում չէինք պատկերացնի որ կլինեինք։ Նրանք կարողանում են փոխել մեզ, մեր եսը, մեր էությունը։ Տարիներ անց պարզապես հասկանում ենք, որ այլևս առաջվանը չենք, առանց մեր […]


No Picture

Ա՜խ այս կյանք կոչված խաղը…

Ժամանակի ընթացքում բոլորն են հեռանում: Կար մի պահ, որ կողքդ լի էր մարդկանցով, կարծես հեքիաթում, որ կողմ շրջվում էիր, քեզ սիրող և քո մասին անհանգստացողներ էին: Կյա՛նք, մի՞թե դու ծիծաղում ես մեզ վրա, այս ի՞նչ խաղ ես խաղում, մենք չգիտենք խաղի կանոնները և անընդհատ պարտվում ենք, բայց միևնույն է ՝ կրկին շարունակում ենք խաղալ: Դերերն […]


ContactUs.com ContactUs.com